Evet, mahallemizin Şimşek’i bir canlıdan öteydi…
İnsandan huy kapmış bir köpekti. Anlardı, hissederdi, sezerdi… Kimin geldiğini, kimin gittiğini, kimin dost, kimin yabancı olduğunu bilirdi. Üstelik bütün bunları anlatmasına gerek kalmadan, kendi davranışlarıyla belli ederdi…
Esas sahipleri mahalleden çekip gittiklerinde Şimşek onlarla gitmedi. O, mahallesinde kalmayı tercih etti. Belki de artık burayı kendi evi, buradaki insanları da ailesi bellemişti. Bir anlamda kendi hayatını kendi seçmişti…
Ben de onun canlısı, daha doğrusu dostu olmayı tercih ettim. Epeyce bir mevsim bahçemde, Oza’yla birlikte yaşadı. Mahallenin gelip gidenini gözetmeyi, sorumluluk üstlenmeyi kendisine görev edinmişti. Evime kim gelirse gelsin mutlaka haber verir, bu duyarlılığını yalnızca benim için değil, hemen bütün komşularımız için gösterirdi. Mahallenin gönüllü bekçisiydi sanki…
Hissederdi… Kimin ne olduğunu anlardı. Bazen insanın insanda bulamadığı bir sezgi vardı onda…
Uzun zamandır yürümekte zorlanıyordu. Buna rağmen her sabah evin çevresini şöyle bir kolaçan eder, mahallenin durumunu kontrol ettikten sonra eski yerine dönerdi. Yaşı ilerlemiş, adımları ağırlaşmıştı ama görev duygusundan vazgeçmemişti…
İki haftalık Ankara ziyaretimin ardından acı haberi Şahin verdi:
“Amca, Şimşek ortalıkta yok…”
Bugün ben de aradım onu. Dağı taşı dolaştım, bildiğim bütün yerlere baktım. Yoktu…
Bir canlıdan öte olmanın bütün inceliklerini göstermişti bize. Duyarlılığıyla, özeniyle, karşılıksız dostluğuyla hayatımızda bir yer edinmişti. Şimdi de son yolculuğuna çıkarken kendisini gözlerden uzaklaştırmayı seçmişti sanki…
Belki de bazı canlılar, son anlarında bile kimseye yük olmak istemezler. Şimşek de öyle yaptı. “Görmesinler benim cesedimi” dercesine çekildi aramızdan. Nerede, nasıl göçtüğünü bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey, artık aramızda olmadığı…
Geleli üç gün oldu. Hâlâ arıyorum. İnsan bir umuda tutunmak istiyor. Belki bir köşede dinleniyordur, belki birazdan çıkıp gelecek, her zamanki yerine uzanacaktır diye düşünüyor. Ama galiba o, göçeceği yere çoktan göçtü gitti…
Bizlere ise tatlı anıları kaldı…
Son dönemlerdeki horlamasını, yemek vakti duyduğu heyecanı hiç unutmayacağız. Sevdiği biriyse başını ve gıdığını okşatmaya bayılırdı. Yanından ayrılmaz, saatlerce bu sevgi gösterisinin devam etmesini isterdi. Yorulmak ne kelime! Elini başından çeksen patileriyle dokunur, sanki “Devam et, daha bitmedi!” derdi. Küsmesi de pek hoştu… Kapris yapar sırtını döner belki günlerce yüzüne bakmazdı insanın…
Ne güzel bir alışkanlıktı bu. İnsanla bir canlı arasındaki mesafenin bazen tek bir dokunuşla nasıl ortadan kalktığını bize öğretirdi…
Şimşek, bizden bir şey istemeden bize çok şey verdi. Mahalleye aidiyetin, dostluğun, duyarlılığın ve birlikte yaşamanın ne demek olduğunu gösterdi. Bir köpeğin de bir mahallenin hafızasında yer edinebileceğini, bir evin değil ama koca bir mahallenin sakini olabileceğini kanıtladı…
Güzel yaşadı Şimşek…
Sevildi, sevdi. Gözetti, korudu. Bizimle birlikte yaşadı ve ardında unutulmayacak izler bıraktı..
Şimdi bahçede, mahallede, her sabah dolaştığı o yollarda gözlerimiz onu arayacak. Belki bir süre daha her seslenişimizde başını kaldırıp gelecekmiş gibi bekleyeceğiz...
Ama biliyoruz ki bazı ayrılıklar, bir canlının yokluğundan çok daha fazlasıdır. Bir alışkanlığın, bir dostluğun, sessiz bir yoldaşlığın eksilmesidir…
Güle güle Şimşek…
Sen yalnızca bir köpek değildin. Sen bizim mahallemizin vicdanı, sessiz bekçisi ve güzel bir hatırasıydın…
Vesselam…